Bazen içimde susturamadığım bir kalabalık oluyor.
Her biri bir şey söylemek istiyor ama en çok da… kendimi duymak istiyorum.
Gürültünün tam ortasında bazen en çok kendimize kulak vermeyi unuturuz ya, işte bu yazı o unutulan sesten geliyor.
Bazı geceler yastığa başımı koyduğumda düşünceler sıraya giriyor.
“Bugün neden böyle hissettin?”, “O mesajı neden göndermedin?”, “O kişi seni neden hâlâ etkiliyor?”
Cevaplar var mı? Belki. Ama bazen soru sormak bile yeterince iyi bir cevap gibi.
Kafamdaki sesler zaman zaman bağırıyor. Ama onları dinlediğimde daha sakin hissediyorum.
Çünkü susturmaya çalıştıkça daha da gürültü yapıyorlar.
Ve belki de bu satırlar, bir başkasının da kendi iç sesini duyabilmesi için buradadır.
Sevgiyle