Temmuz geldi çattı. Sıcaklıkla birlikte şehir yavaşlıyor ama insanlar hızlanıyor sanki.
Kaldırımlarda ağır ağır yürüyenler, klimasız minibüste yüzü terleyenler, gölgelik bulunca oraya sığınan kediler…
Her biri bana farklı bir ruh hâlini anlatıyor.
Gözlem yapmayı seviyorum.
Kafede otururken çevremdeki insanların yüzlerini izliyorum.
Kimisi aşktan, kimisi borçtan, kimisi de belki sadece sıcaklardan kırılmış gibi duruyor.
Ama ortak bir ifade var: yorgunluk.
Şehirde yaz başka bir renktir. Güneşin sarısı bile daha baygın görünür.
Ağaç gölgesi daha kıymetlidir. Parktaki bankta 10 dakika uyuyabilen biri, bence bir günlüğüne aydınlanmıştır bile.
“Serin serin kavun! Bıçak parasına değil, lezzet parasınaaa!”