Kendimle baş başa kaldığım sabahlar bana hep iyi gelmiştir.
Elimde bir bardak çay, camdan dışarı bakarken zihnimdeki kelimeler yavaş yavaş cümlelere dönüşür. Bu yazı da böyle bir sabahın ürünü.
Her sabah aynı rutine uyanıyoruz belki ama bazı sabahlar içimizde bir farklılık olur. Bugün de öyleydi. Çay tam kıvamında, hava hafif gri, dışarda hafif bir rüzgar… Tam da yazacak bir şeyler arayan bir ruh hâli.
Yazmak bazen büyük cümleler kurmak değildir.
Bazen sadece “iyiyim” demenin başka bir yoludur.
Bugün iyi olduğumu, kendime biraz zaman tanıdığımı, hayatı biraz yavaşladığımda daha çok hissettiğimi söylemek istedim.
Belki bu yazı çok şey anlatmıyor ama sana da bir nefeslik zaman hediye eder.
Çünkü bazen tek ihtiyacımız olan, bir bardak çayla yavaşlamak…
