Bazı anlar vardır ki, kelimelerle anlatamazsın.
Tam o anda çekilen bir fotoğraf ya da kaydedilen bir video tüm duyguyu tek başına yüklenir.
Son zamanlarda, kelimelerin yerini görsellerin aldığı anları daha sık yaşamaya başladım.
Bir sokak kedisinin uyukladığı pencere kenarı, sabah ışığında boş bir vapur, gri gökyüzüne uzanan bir martı.
Bunlar belki sıradan kareler gibi görünüyor ama benim için zihnimin sustuğu, gözümün konuştuğu anlar.
Çünkü görsel anlatımda yorum özgürlüğü var.
Ben bir kareye bakarken geçmişimi hatırlıyorum, sen ise geleceğini düşünebilirsin.
Aynı fotoğraf, iki farklı insanın ruhuna bambaşka şeyler fısıldayabilir.
Son zamanlarda küçük bir alışkanlık edindim:
Her hafta tek bir kare seçip, o kareye sadece bakarak bir paragraf yazmak.
Ne zaman, nerede, kim çekti önemli değil.
Sadece o görüntünün bende yarattığı hissi kelimelere döküyorum.
Çünkü bazen susmak da bir anlatım biçimidir, ama gözle susmak… başka bir şey.
Vesselam.
