Bugün kendime küçük bir iyilik yaptım: İçimdeki duyguyu anlamaya çalıştım.
Ne hissettiğime baktım ve “Evet, bugün biraz gerginim” dedim. Bazen de “Biraz kırgınım” ya da “Nedensiz bir mutluluk var içimde” diyorum.
Duyguma adını koyunca, sanki içimdeki ağırlık hafifliyor. Çünkü insan ne hissettiğini kabul edince, o duygu artık büyüyen bir yük olmuyor. Sadece geçici bir misafir gibi kalıyor.
Hayatta her şey bizim kontrolümüzde değil, bunu biliyorum. Ama en azından içimde olup biteni fark etmek bana iyi geliyor.
Bugün sevincimi paylaşmak, kırgınlığımı yazıya dökmek, öfkemi biraz yürüyüşe çıkarmak istedim.
Galiba duygular da böyle… Onlarla ilgilenince sakinleşiyorlar; görmezden gelince daha da büyüyorlar.
Kendini Dinle…
