Hayatın yükü omuzlara değil de mısralara binince mi taşınabilir olur?

Bazen mısralar da taşır seni, ama nereye gittiğini bilmeden…

Bir yere varmıyorsun, sadece yazıyorsun.

Söyleyemediklerin diziliyor alt alta, ama içine bir ferahlık çökmüyor.

Çünkü bazen yazmak da yetmiyor.

Bazen harfler de yoruluyor, cümleler bile nefes nefese kalıyor.

Her şey üstüne gelince, insan bir kağıda sığınmak istiyor.

Ama orası da dar.

Orası da duvar gibi.

Kelimeler başta dost gibi gelirken sonra yükün bir parçası oluyor.

Anlatmak da taşımak kadar yorucu çünkü.

Belki de mesele neyi nereye yasladığın değil, artık taşımayı bırakmayı bilmekte.

Omzundan indiriyorsun, kaleme veriyorsun, kalpten çıkmıyor.

Ama yine de…

Yine de insan yazıyor.

Çünkü susunca daha ağır geliyor dünya.